Benden nefret edenlerle ortak bir noktam varsa o da yine benim. Bana kin duyanların etmiş olduğu lakırdıların çoğuna bi şekilde karşı koysam da benim bir ziyan olmuşluğum konusundaki eleştirileri üzerinde sürekli olarak hemfikir oluyoruz. Görünüşe göre, özsaygımın ara ara arızalanmasının yararlarından biri de hakkımdaki olumsuz eleştirilere karşı nadiren de olsa hazırlıksız yakalanmam. Ben ne kadar berbat biri olduğumu biliyorum da sizin fark etmeniz neden bu kadar uzun zaman aldı?

Elbette ki, hem de gördükleri en kötü insan olduğum anlamına geliyorken bana kin duyanların hepsinin haklı olduğunu söylemek benmerkezci bir gözalıcılık olabilir. Benmerkezci ve gözalıcı iken bile en kötüsü olmadığımı biliyordum. Yine de çoğu zaman bana kin duyanlar ile buluşabildiğim bir ortak payda var.

“Hater” kelimesi troll ya da muhalif ile örtüşmektedir fakat ya yaptıkları eleştiri geçerli ise? Nefret eden kişi hala nefret eden konumunda mıdır; yoksa bir öğretmen midir?

Muhtemelen kincilere bağışık insanlardan öğrenmem gereken çok şey var. Bu aralar kinciler hakkındaki mimleri araştırıyorum ve etrafta dolaşan değişik özgüvene sahip insanları gözlemliyorum. Halen kendime sonuna kadar inandığımı söyleyemesem de gözlemlerim sonucunda vardığım noktadan memnunum.

Haters make me famous

Bu gerçekten de ilginç bir bakış açısıdır. Elbette ki bu bakış açısından edineceğiniz en büyük yarar, her ne pahasına olursa olsun ündür. Benim elde etmek istediğim hedefin bu olduğunu sanmıyorum fakat beni herhangi bir yolla desteklemek için -iyi ya da kötü- konuşarak beni sıkan birisini bu açıdan görmek kesinlikle kafa açıcı olacaktır. Hayatınızda trending topic olmak çok gurur okşayıcı.

Bu teorinin türeyişi, sonraları mimde keşfedildi. Sizden çok daha iyisini yapan bir kinciniz oldu mu? Benim de olmadı. Bu mimin bütün tezi, kıskançlığın nefretinden çıkıp gelmektedir. Sanırım bu mimi her ne kadar başarı korkum olmasa da yatıştırıcı ve hatta uyuşturucu buluyorum fakat ne yazık ki her ne kazandıysam da bana bir hataymış gibi görünüyor. Şayet birisi kıskanıyorsa beni bir pislik olarak görüyordur ve bu başarıyı hak etmediğimi düşünüyordur. Gerçeği görüyor olabilir. Bu sebeple hiçbir güç beni nefretin altında yatan kıskançlık konusunda yatıştıramaz.

Nefreti kronolojik olarak incelersek objektif bir noktadan gelen eleştirinin nadiren geldiğini görebiliriz. Kimileri egoları olan insanoğlu olduğumuzu ve dolayısıyla bizi sadece Tanrı’nın yargılayabileceğini ve dolayısıyla ilk öfke kusan yorumun en günahsız olan tarafından atılması gerektiğini iddia edebilir. Fakat birçok eleştiri beraberinde bununla hemfikir değil isem eleştirinin kendisini geçersiz kılar mı? Bize karşı sayıp sövüyor gibi görünen herkesi bloklamalı mıyız, yoksa bize karşı dürüstlük kumkuması oldukları için kincilerimizi can kulağıyla dinlemeli miyiz?

Şayet özsaygının temel algısını toplamış olsa idim bana kin duyanlarla dengelenmiş bir görüşü bulmayı dilerdim. Belki daha başarılı olursam benim için kritikleri süzgeçten geçirecek ve “bu, senin de duyman gereken bir şey” ya da “bu herif pisliğin teki” diyebilecek stajer bir kinci bulabilirim. Şimdilik benim hakkımda söylenenleri duymazlıktan gelmeyi yeğliyorum.

Paylaşmak İsterseniz:
       
Lalya
çünkü durumum yok.